LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN

Mi stemme.

Fr eg byrjar dette innlegget m eg berre seie at eg eigentleg ikkje burde skreve det i det heile. Eigentleg veit eg for lite om politikk, bde p landsbasis og i lokalt til uttale meg. Eg er berre ein dritunge p snart tjue r, og burde absolutt haldt kjeft.
Men eg har trass alt ei stemme, og den vil eg bruke.

Eg var 17, snart 18 r d eg byrja i sommarjobb hos heimkommunen min. Ostery kommune. No, to r seinare skjnar eg ikkje korleis eg orka jobbe der s lenge. Eitt r som ringevikar og eit nesten eit r som meir eller mindre fast ansatt.

Eg har flytta no, studerer p fulltid og bur tte minutt fr Bergen sentrum. Men framleis tenkjer eg ofte p korleis det var jobbe i den vesle heimkommunen min. Ei y i ein fjord ein times busstur i fr Bergen. Ofte tenkjer eg p korleis det er for alle dei som jobbar i sm kommunar heile livet. Tenkjer p dei som treng at kommunen tar vare p dei, enten nr dei er born eller som eldre. Dette innlegget er til alle dykk. Det er dykk som driv Norge.

Statsministeren vr likar seie at Norge er eit av verdas rikaste land. Det merkar dei ikkje s mykje til i til dmes Ostery kommune. Dei merker det ikkje i barnehagane der dei har kjpestopp p andre ret. Dei merker det ikkje p barneskulane som blir lagt ned, ein etter ein. Dei merker det ikkje p institusjonane der folk jobbar overtid p overtida, og dei merker det ikkje p sjukeheimen der dei har tredje dagen p rad utan tid til matpause.
Barnehageborna som ikkje har nok leiker leike med merkar det ikkje. Frsteklassingen som ikkje fekk ha frskuledag fordi politikarane ikkje hadde funne ut kor dei skulle gjere av alle elevane som mista skulen sin p grunn av skulenedlegginga merker det ikkje. Ho p 90 r som har ringt p heimehjelpen heile natta utan svar merker det ikkje.

Norge er berre verdas rikaste land for nokon. For mange av dei sm kommunane i landet er det ein heilt annan realitet som rr.
Eg har mtt s mange som jobbar s inderleg hardt, og som s gjerne vil. Men kommunen et dei opp, ein etter ein. Det m vere forferdelig ha ein jobb du elskar, men som du gruar deg til g p om morgonen fordi du veit du ikkje rekk over alt du burde rekke over i dag heller.

Det er forferdelig at mange kommunar fortsett kyre p, og drive heilt utan hensyn til dei ansatte. Eg har jobba p fire forskjellige stadar i kommunen, og alle plassar vart eg mtt av dei same tre setningane:

Vi har ikkje tid
Vi har ikkje folk
Vi har ikkje pengar

Det er ikkje nok folk til fylle inn alle vaktene. Det er ikkje nok folk til gje nye folk opplring. Det er ikkje nok pengar til utstyr og ln. Eg har ikkje tal p kor mange gongar eg jobba 14-timars vakter utan overtidsbetaling. For snn er det berre nydt til vere i ein slik kommune.
Eller kor mange gongar eg har sttt heilt rdlaus i ein situasjon p jobb p grunn av manglande arbeidserfaring i hve til ansvar, og manglande opplring i hve til situasjonen. Kor mange gongar eg har tenkt at dette her burde ikkje vore mogleg i Norge i 2013. Det er ein klisj, men det er sant.

Kor mange gongar drymde eg ikkje om det, der eg enten stod og febrilsk forskte halde styr p 20 ungar fordelt p meg og ein til kollega, eller nr eg sg p klokka at det berre var ti timar til eg var ferdig p jobb, og eg hadde allereie vore der i fire. Eller nr eg stille, stille leste bibelvers p sengekanten til ein som aldri fekk sove. Stille fordi eg visste at eg fekk kjeft dersom den eine hjelpepleiaren oppdaga det. Kor mange gongar drymde eg ikkje om det nr eg for tusande gong fekk hyre at me ikkje hadde tid. Eller folk. Eller pengar.

Ja, kor mange gongar drymde eg ikkje om det d, drymde om la ordfraren ta ei vakt eller to. La ho springe fr morgon til kveld utan matpause. Eller rdmannen. Eller til og med statsministeren. Ofte mtte eg flire. Det var for surrealistisk.

Eg veit ikkje kven som har skylda for at dei slit ut kommunane snn, til det nesten ikkje er meir slite ut. Veit ikkje om det er dei vst oppe p stortinget si skuld, eller om det er dei lengst nede i kommunestyret. Det same kan det vere. Poenget og det viktige her er at alle dei lovnadane som forblir tomme, og aldri vert heldt, dei pverkar utruleg mange.
Politikarar; hels p folket. Det er oss det gr utover nr de lukkar augo og nektar sj konsekvensar.

No fr valet er det prat, prat, prat. Med store ord og tomme lfter forsker alle desperat klore til seg eit par siste velgjerar fr valet. Eg drit i det. Det er frste gong eg skal stemme men eg gruar meg. Eg gruar meg til stemme fordi eg fler at det ikkje skjer noko forandringar uansett. Fordi dei tomme lovnadane er s fjernt fr dei f tinga som kjem til faktisk bli gjennomfrt.

Gruar meg fordi eg ikkje klarar stole p at det har noko som helst seie for han som ligg einsam p eit halvmrkt sjukeheimsrom midt p dagen, og eg gruar meg fordi det ikkje har noko seie for ho som spring i korridorane og har drleg samvit fordi han ligg der.

Gruar meg fordi eg ikkje klarar stole p at det gjer noko forskjell for alle dei borna som ikkje veit kvar dei fr byrje p skule. For alle dei som har nokon i familien som s srt treng ekstra pleie, men ikkje har nokon som kan ta i mot dei.
Eg kjem til stemme, s klart gjer eg det. Men det er ikkje utan skepsis og tvil.

For uansett kven som styrer, og uansett kven som har skylda s verkar det som om det er akkurat det same. Tomme lfter og tomme ord.

Og det er dei same, trufaste folka som heldt hjula i gong. Som slit seg ut i barnehagar, skular, bufellesskap, sjukeheimar, sjukehus. Som heldt kjeft og fortsett, sjlv om det er kjpestopp, mangel p folk, for mange pasientar, for lita tid, for lite pengar.

Men ein dag kjem til seie stopp. Og kva skal politikarane gjere d? Utan folket?

Norge er verdas rikaste land for nokon. Verdas beste land i bu i for nokon. Men ikkje for alle. Eg skulle likt hyrd ein politikar faktisk svare meg p kvifor det er slik. Enten det var ordfraren i heimkommunen min eller Stoltenberg sjlv.

Eg har ikkje jobba i kommunen i 30 r. Mange kjem til seie at eg ikkje veit kva eg pratar om. Dei har kanskje rett, men eg trur likevel eg veit litt kva det gr i, etter mine to r i jobb i ein kommune p randen av samanbrot.
Og til dykk som faktisk heldt ut r ut og r inn i den same jobben p den same arbeidsplassen utan klage p pengar og tid og mangel p folk; dykk er mine helter. Alle re til dykk. Takk, for at de heldt ut.

Dette vart eit rotete blogginnlegg, og mest sannsynleg kjem det ikkje til utgjere nokon forskjell for noko som helst. Men eg har i alle fall brukt stemma mi til seie mi meining i eit forsk p f fle meg hyrd. For det er det som er viktig ikkje glyme: uansett kor lite det og meiningslaust det kjennes s er det jo trass alt ei sanning i at kvar einaste stemme teller.

Hugs bruk di stemme. Godt val!



9 kommentarer
Les mer i arkivet November 2013 September 2013



Borghild. 20 r gamal journalistikkstudent busatt i Bergen (Men i sjela er eg 70 r. Minst.) Bloggar om ting eg meiner er viktig, pluss litt andre ting som berre er gy. Kontakt: borghildvevle@hotmail.com

+ Legg meg til som venn

KATEGORIER

ARKIV

SISTE INNLEGG

DESIGN

  • Albiss.blogg.no
  • hits