LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN LINKNAVN

Då EG var ung...

I går såg eg ein gjeng på bybanen som UMOGLEG kan ha vore eldre enn 9-10-11 år (alder er så vanskeleg å fastslå når folk er i den...alderen) samtlege av dei hadde enten Acneskjerf eller Canada Goose-jakker og alle hadde kvar sin iPhone.
Då kjente eg at eg har blitt gammal. Skikkeleg gammal. For det første som slo meg var "Herreguuud, kva er det som skjer med dagens ungdom?!"
Ikkje fordi det nødvendigvis er noko gale med å ha Acneskjerf (Dersom nokon vil bruke 900 kr på EITT skjerf så er det greit for meg. Så lenge eg slepp å gjere det.) Det samme gjeld Canada Goose jakker. Det er ikkje noko gale med å ha iPhone heller, for den del.

Poenget mitt her er at det er så SJUKT forskjell på å vekse opp no samanlikna med korleis det var då eg vaks opp. Herregud, eg høyres ut som bestemor.

Kjære kids på 9-10-11 år: Dette innlegget er til dykk. Dette er eit innblikk i ei gløymt tid.

Hald dykk fast, det er på tide å høyre om gamle dagar.

Du, du der, som les dette på iPaden din.
Då eg var på din alder fanns ikkje ordet iPad ein gong. Åja, så du tykkjer det er sjukt. Ser du dei appane på iPaden din? Eller på iPhonen eller smarttelefon eller kva du no har? Ser du dei appane?
Det fanns ikkje apps då eg var ung.

Me surfa ikkje på iPad då eg var ung. Åneidu, me brukte sånne:

"Wtf det er jo sånne som står på museumet og støvar!" seier du kanskje no. Og kanskje har du litt rett.. Men det var dette me hadde. /Funfact - me hadde faktisk ikkje fungerande datamaskin eller internett heime før eg var 11 år. Og me klarte oss heilt fint! Funfact slutt./

På barneskulen eg gjekk på hadde me til og med "datatimar" der me lærte oss å skrive på word og å starte pcen og sånn. Og så lagra me masse ting på diskett.
"Diskett?"
 Åpne word. Sjå i venstre hjørne, heilt oppe der. Ser du den firkanta tingen du trykkar på for å lagre? Det er ein diskett. Det var det me brukte som minnepenn back in the days. Det var vel plass til kanskje tre worddokument på den. Good times.

Mobiltelefon var det berre dei aller mest bortskjemte som fekk då me var små. Eg fekk til dømes ikkje mobil før eg var 12 år. Og då fekk eg denne, som eg arva etter mamma:

Nokia 3510. Verdas beste mobil. Den hadde plass til ca 15 sms i innboksen før alle måtte slettast, og den hadde ikkje fargeskjerm. (Noko dei venninnene mine som hadde fått Nokia 3510i som hadde fargeskjerm stadig påpeika...) Den hadde heller ikkje internett. Eller kamera. Men den hadde space impact <3

Me klarte oss altså utan smarttelefonar. Og apps. Ingen snapchat, instagram, facebook, twitter. Nada.

Kleda som var ansett som kule (i alle fall på den barneskulen eg gjekk på, som riktignok ligg ganske så langt ut i huttaheita) var til dømes Adidasbukser med knappar langs heile sida. Noko litt anna enn kvite converse og jakker til over 5000.

Når me ein sjeldan gong brukte internett var det for å snakke med dei 10 kontaktane ein hadde på MSN. (For dei fleste på Osterøy vart ikkje MSN vanleg å ha før me var typ.. 11-12. Eller hugsar eg feil?)
(Viss du faktisk ikkje veit kva MSN er: google det. Og legg deg, du skulle antakeligvis ha vore i seng for lengst.)

Ein typisk MSN-samtale kunne sjå litt sånn her ut:

~*~*~*~ SNUPPAHHH HER~*~*~*~ sier: hei 

(H) (S) BRANN E BEST (S) (H) sier: hallo

~*~*~*~ SNUPPAHHH HER~*~*~*~ sier: sjer???

(H) (S) BRANN E BEST (S) (H) sier: ins dd

~*~*~*~ SNUPPAHHH HER~*~*~*~ sier: lite hehe

(H) (S) BRANN E BEST (S) (H) sier: ok brb

~*~*~*~ SNUPPAHHH HER~*~*~*~ sier: ok snx

Åhhh, herregud for nokre MINNER. For ei tid.

No er det sikkert mange av dykk som tenkjer "Okei, men dersom det faktisk ikkje hadde noko anna enn MSN og Snake og ta dykk til, kva gjorde de eigentleg på omg lol?"

 

Nei, kva gjorde me på då eg var 9-10-11 år?

Svaret er dønn lættis serr.

Me leika. Boksen går, bomgjømsel, ein to tre RØDT LYS.
Me klatra i tre. Me spelte kort. Me spelte ballspel (Ikkje eg då, for eg er eleeeendig i ballspel.)  
Me spelte korkspel, pog, gogos, pokémonkort.

(Omg HUGSAR de desse?!)

Nokon få heldige hadde også det som for den gjennomsnittlege 9 åring på den tida var den heilage gral:




Nintendo 64. 

Herregud, lurer på kor mange timar eg og ei venninne brukte på å spele MarioKart og og Super Mario 64. Herregud så gøy det var.

Andre foretrakk å spele f.eks Pokémon på Gameboy.


 

For ikkje å snakke om alt det gøye me kunne sjå på tv. Hey Arnold, Goosebumps, Powepuff Girls, Kykkelikokkos (ÅTTE EN FEM FIRE NI TRE NULL NULL <3)
Pluss dei sjuuuukt spennande ungdomsseriane som gjekk i sju-tida på laurdagskveldane. Johnny og Johanna, Reser, og den serien om dei ungdommane som rømte i ein båt etter at foreldra deira omkom i flystyrt.. Nokon som hugsar den?

Herlighet, eg blir så sjukt nostalgisk. Og eg som lova meg sjøl som kid at eg aldri skulle bli sånn "hugsar du det??? ååå tenk at det var sånn" som vaksen. Ops.

Eigentleg skulle innlegget handle om kor utruleg forskjellig det må vere å vekse opp no samanlikna med korleis det var for berre 10 år sidan. Etter å ha skrive dette her innser eg kor utruleg takksam eg er for at eg vaks opp då og ikkje no.
Den graden av kroppsfiksering og press på å sjå bra ut som det er no var ikkje like ille då eg var liten. Tør eg påstå. Eg sat ikkje som 10-åring og las bloggar der folk hadde fiksa på leppene og puppene og brukte masse sminke og photoshoppa utsjånaden sin. Eg samanlikna meg med ho kule på tv eller den penaste jenta i klassen, og det var det liksom. Me slapp også unna ein del av den hardcore nettmobbinga som desverre preger kvardagen til mange kids i dag. Me slapp også å vere redd for å bli filma i garderoben etter gymmen.
Og me slapp det konstante presset etter å få likes på sosiale medier. Me slapp å ha halve livet vårt liggjande ute på internett.

Tenk at me som er rundt 18-20 år i dag er dei siste som framleis på mange måtar fekk lov til å vere barn. Det er heilt vilt. Tenk at eg som berre 20 år kan sitte og mimre som ein gammal tulling om ei svunnen tid. GALSKAP.
Kjære kids i dag: de har kanskje meir fancy ting og enklare tilgang til omverda enn me hadde. Men de aaanar ikkje kva de går glipp av. 



Nostalgisk suss frå meg som offisielt har blitt 90 år mentalt :-*

 

 

PS! Det er sikkert mange som er på alder med meg som tenker ."...wtf" no fordi dei ikkje kjenner seg att i den barndommen eg skriv om. Forklaringa på det er enkel: eg vaks opp i ei bygd på ei øy. så det kaaan ha vore ein liten moglegheit for at me kanskje hang litt etter generelt sett, og derfor vaks opp på ein litt meir gamaldags måte enn dei som vaks opp midt i storbyen. Heia Osterøy!



15 kommentarer
Les mer i arkivet » November 2013 » September 2013



Borghild. 20 år gamal journalistikkstudent busatt i Bergen (Men i sjela er eg 70 år. Minst.) Bloggar om ting eg meiner er viktig, pluss litt andre ting som berre er gøy. Kontakt: borghildvevle@hotmail.com

+ Legg meg til som venn

KATEGORIER

ARKIV

SISTE INNLEGG

DESIGN

  • Albiss.blogg.no
  • hits